Kimi şeyler elinde değil insanın. Ama bazı şeyler elinde. Mutlu olmak değil belki ama mutluluk sebebini korumak elinde. Sevilmek değil belki ama sevgiyi korumak elinde. Bir dönem kapanırken bambaşka bir dönem açılıyor önümde. Dur! diyemiyorum, dur değişmek istemiyorum. Dur sevdiklerimden ayrılmak istemiyorum. Dur! koca bir hayatı yeniden yaratamam ben.
Ama bir yandan da bunu istiyorum. Yeni bir şehirde yaşayabilmeyi. Yeni insanlarla eskiden yaptığım gibi çekinmeden konuşabilmeyi, hiper ruhumu birazcık davranışlarımla sönümleyebilmeyi...
Karmaşık bir ruh dar, sıkı kalıplı bir bedende yaşayamıyor. Ancak beden ona uyum sağladığında duruluyor. İşte o zamanlarda o ruhun tadına doyulmuyor.
Özleyeceğim onları...
Özleyeceğim liseyi...
Ama yeni bir benle kendi benliğimi oturtmak için bu değişim gerekli.
Keşkelerim olur mu bilmiyorum. Ama 4 yıla kocaman arkadaşlıklar, kocaman bir aşk, kocaman dostluklar sığdırdım. İyikilerim çok o yüzden.
Söz vermeliyim ona kendime barajlar bariyerler örmeyeceğime, ona engeller koyarak taşmak zorunda bırakmayağıma... Bu yazının bir anlamı yoktu belki hatta amacı da yoktu. ÖSS'den önce benliğime bir veda aynı zamanda hoşgeldindi sadece ...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder